In spin

Vroeg of laat zat het er aan te komen. Ik hou erg van breien met handgesponnen wol, liefst ongeverfd of met natuurlijke verfstoffen gekleurd. De ambachtelijkheid ervan spreekt me aan.
Dus onvermijdelijk zou er moment komen dat ik zelf eens achter een spinnewiel zou komen te zitten.
Ik wist het zelf niet, maar het is zo. En zie, afgelopen week was het plotseling zover.

20130809-094346.jpg

Mijn goede vriendin J. blijkt te kunnen spinnen. We kwamen een paar dagen logeren, en ze bleek net een vacht schapewol te hebben die moest worden uitgezocht, gewassen en gekaard. Er ging een wereld voor me open. Ik hou er van om iets nieuws te leren, en ik verwonder me altijd weer over het verschil tussen iets niet kunnen en het wel kunnen. Als je het kunt, is het makkelijk, en ziet het er ook makkelijk uit. Zoals J. heel rustig zit te spinnen en schijnbaar moeiteloos een mooi gelijkmatige draad produceert. Het contrast met mijn eerste miezerige pogingen en de bultige draad die dat oplevert, kan niet groter zijn. Maar dan opeens krijg je de slag te pakken en is er even een moment, hoe kort ook, dat het klopt, en dat er opeens iets uit je handen komt wat zowaar ergens op lijkt.

20130809-094521.jpg

Nu ik eenmaal iets geproefd heb van de magie van het spinnen, wil ik er meer van weten. Ik heb me dus opgegeven voor een spincursus, bij De Spinkamer. Over een paar weken begin ik. Ik popel nu al.

Wat maakt het nou zo magisch om te spinnen? Voor mij heeft dat ook te maken met de oude verhalen, over Repelsteeltje en Doornroosje, en over de schikgodinnen, met name Klotho met haar spintol.
Het maken van een draad uit wol, is het creëren van orde uit chaos. Klotho, de schikgodin uit de Griekse mythologie is volgens de mythe aanwezig bij de geboorte van een mens en spint daar de levensdraad, het begin van het leven. Elk mens heeft een eigen, unieke draad, die wordt ingeweven of gevlochten in de geschiedenis. Een mooi beeld, dat vertelt hoe iedereen een bijdrage levert aan het grotere geheel.

20130809-095600.jpg

Ik verheug me er op om het spinnen te gaan leren. En stiekem droom ik al van mijn eerste vest van zelfgesponnen wol.

Dialoog

Soms weet je het onmiddellijk. Je ziet wol en weet meteen wat het moet worden. Sokken, of een sjaal. Soms is het moeilijker. ik kocht onlangs 600 gram van mooie dikke wol, van Natur Uld, voor pen 7. Het moest een vestje worden, voor de winter.
Het breide soepel weg, het resultaat was mooi. Maar ik was niet tevreden. De twijfel sloeg toe. Past het wel bij me? Past het bij deze wol?
Met enige pijn in het hart besloot ik het uit te halen.

Nu lagen er weer mooie dikke bollen wol. Klaar voor iets nieuws. Dus ik begon aan een trui. Een mooi patroon, winters en apart. Maar halverwege zag ik het alweer: dit was het toch niet. Er zat niks anders op: opnieuw uithalen en verder zoeken.

Dit proces van zoeken is mijn dialoog met de wol. Het leert me veel over dialoog in het gewone leven. Ik ben betrokken in een bijzonder dialoogproject, tussen mensen uit verschillende landen en met verschillende levensbeschouwelijke achtergronden. Zie www.epil.ch. Wat ik in dit project leer, lijkt veel op het vinden van het juiste patroon bij een bol wol.
Soms gaan de gesprekken op het eerste gezicht prima. Iedereen is beleefd en geïnteresseerd in de ander. Maar achteraf is er toch twijfel. Heb ik goed geluisterd? Doet het gesprek recht aan de ander, en aan mij? Gelukkig is dit een project dat lang loopt. Twee en een half jaar trekken we samen op. Dat geeft je de kans om steeds weer opnieuw te beginnen. Thema’s te hernemen en zo dichter te komen bij wie de ander werkelijk is.

Vaak is dat zoeken en stoeien met het vreemde van elkaar. Zoals ik zoek en stoei met deze wol. Maar ik hou vol, want de wol is prachtig om te zien en te voelen. Voor de derde keer ben ik begonnen, opnieuw aan een trui. De kans dat het slaagt is groot, want ik ken de wol beter nu en weet wat wel en niet kan. Zo herneem ik ook steeds de gesprekken met mijn epil-vriendinnen. Omdat ze het waard zijn.

20121010-092916.jpg

20121010-094457.jpg