In spin

Vroeg of laat zat het er aan te komen. Ik hou erg van breien met handgesponnen wol, liefst ongeverfd of met natuurlijke verfstoffen gekleurd. De ambachtelijkheid ervan spreekt me aan.
Dus onvermijdelijk zou er moment komen dat ik zelf eens achter een spinnewiel zou komen te zitten.
Ik wist het zelf niet, maar het is zo. En zie, afgelopen week was het plotseling zover.

20130809-094346.jpg

Mijn goede vriendin J. blijkt te kunnen spinnen. We kwamen een paar dagen logeren, en ze bleek net een vacht schapewol te hebben die moest worden uitgezocht, gewassen en gekaard. Er ging een wereld voor me open. Ik hou er van om iets nieuws te leren, en ik verwonder me altijd weer over het verschil tussen iets niet kunnen en het wel kunnen. Als je het kunt, is het makkelijk, en ziet het er ook makkelijk uit. Zoals J. heel rustig zit te spinnen en schijnbaar moeiteloos een mooi gelijkmatige draad produceert. Het contrast met mijn eerste miezerige pogingen en de bultige draad die dat oplevert, kan niet groter zijn. Maar dan opeens krijg je de slag te pakken en is er even een moment, hoe kort ook, dat het klopt, en dat er opeens iets uit je handen komt wat zowaar ergens op lijkt.

20130809-094521.jpg

Nu ik eenmaal iets geproefd heb van de magie van het spinnen, wil ik er meer van weten. Ik heb me dus opgegeven voor een spincursus, bij De Spinkamer. Over een paar weken begin ik. Ik popel nu al.

Wat maakt het nou zo magisch om te spinnen? Voor mij heeft dat ook te maken met de oude verhalen, over Repelsteeltje en Doornroosje, en over de schikgodinnen, met name Klotho met haar spintol.
Het maken van een draad uit wol, is het creƫren van orde uit chaos. Klotho, de schikgodin uit de Griekse mythologie is volgens de mythe aanwezig bij de geboorte van een mens en spint daar de levensdraad, het begin van het leven. Elk mens heeft een eigen, unieke draad, die wordt ingeweven of gevlochten in de geschiedenis. Een mooi beeld, dat vertelt hoe iedereen een bijdrage levert aan het grotere geheel.

20130809-095600.jpg

Ik verheug me er op om het spinnen te gaan leren. En stiekem droom ik al van mijn eerste vest van zelfgesponnen wol.

Leer iets nieuws

Iets nieuws leren is goed voor een mens. Het is goed voor je zelfbeeld, als je iets kunt wat je eerder nog niet kon. En het is leuk, tenminste als je, zoals ik, van een uitdaging houdt.
De afgelopen tijd heb ik me, heel overspelig, bezig gehouden met het haken van een lapjesdeken. Even ben ik van mijn breigeloof gevallen, om te ontdekken hoe leuk haken ook al weer is.

20121229-130326.jpg

Haken had ik sinds de middelbare school niet meer gedaan. Lossen, vasten en stokjes, daar hield mijn kennis zo’n beetje wel op. Voor deze deken heb ik per vierkantje er weer nieuwe technieken bijgeleerd. Fascinerend.
De meest interessante techniek die ik leerde, vind ik het ‘tunisch’ of tunesisch haken. Dat is haken met een hele lange haaknaald. Per toer verzamel je de steken op de naald, om ze vervolgens weer zwierig terug te brengen tot de ene lus waarmee gewoon haken ook altijd begint. Het swingt steeds heen en weer tussen haken en breien, breien en haken. En het resultaat is een lapje met een bijzondere textuur. Heel soepel en los.

20121229-130742.jpg

20121229-130808.jpg

De deken krijgt een mooie plek, ergens in huis. En ondertussen moet ik maar eens op zoek naar patronen voor deze vorm van tunisch haken. Daar valt nog meer te leren volgens mij.