Puzzeldeken 6: af!

Hij is af! Hoera en victorie.

20130906-084703.jpg

Nadat het laatste vierkantje is gebreid, komt het laatste deel van de puzzel.
Ik heb blok 1 en 3 en blok 2 en 4 aan elkaar gezet tot twee helften. Het is daarbij zaak erop te letten dat alle lijnen naar het midden gaan wijzen. Een makkelijk geheugensteuntje is dat de effen vierkantjes in een diagonaal van linksboven naar rechtsonder moeten lopen.

Vervolgens nam ik langs de lange buitenkant zo’n 250 steken op op een lange rondbreinaald. Daarmee breide ik in marineblauw 15 toeren ribbels.

20130906-085127.jpg

20130906-085146.jpg

Idem aan de lange buitenkant van het andere deel.
Vervolgens zette ik beide helften aan elkaar.
Langs de twee overgebleven buitenranden nam ik zo’n 265 steken elk op en breide weer 15 toeren ribbels per zijkant.
Dit neemt overigens meer wol dan ik dacht. Voor de vierkantjes kwam ik makkelijk met 100 gram per kleur uit, voor de buitenkant had ik een derde bol nodig die ik zo’n beetje half op heb gebreid.

Dan nog zo’n 200 losse eindjes wegwerken en klaar is klara!

Ik ben heel erg blij met het resultaat. Een explosie van kleur.

Clapotis

De Clapotis-sjaal is af!
En mooi geworden, al zeg ik het zelf.

20130623-220712.jpg

20130623-220728.jpg

Ik had het niet helemaal goed ingeschat, aan het einde van mijn wol had ik nog een eindje sjaal te breien. Maar geen nood, een donker gedeelte genomen uit een vergelijkbare bol Drops Delight en niemand die het ziet. De kleurstelling wijkt iets af, maar omdat de kleuren toch steeds verlopen valt het niet op.

Ik heb hem opgespannen en laten drogen, dat is bij dit patroon wel nodig om de structuur mooi te laten uitkomen.

20130623-221017.jpg

20130623-221039.jpg

Gelukkig is het lekker herfstig weer buiten. Dan valt een sjaal tenminste niet uit de toon.

De kunst van het afmaken

Beginnen aan een breiproject is één ding, het ook afmaken is iets geheel anders.
Vaak heb ik meerdere dingen tegelijk op de pennen staan. Een greep uit de afgelopen weken:

– een sjaal voor de verjaardag van mijn moeder in herfstkleuren

20120922-181715.jpg

– een kloeke sjaal voor dochter

20120922-181744.jpg

– een vest voor mezelf (of voor dochter, je weet maar nooit)

20120922-181841.jpg

– En mijn zwerksjaal natuurlijk.

20120922-182109.jpg

– En op de haaknaald heb ik een deken in de maak van restjes en losse bollen uit de uitverkoop.

20120922-182213.jpg

De zwerksjaal en de deken zijn lange termijn projecten. Dus die tellen niet. Wat de rest betreft: ik heb me voorgenomen dat die eerst af moeten, voordat ik aan iets nieuws mag beginnen.
Al lonkt er nog een streng mooie blauwe wol. Voor sokken. Zal ik toch…?
Nee, spreek ik mezelf streng toe.

De benedictijner monniken wisten al eeuwen geleden dat de kunst van het afmaken minstens zo waardevol én lastig is als de kunst van het beginnen. Het vraagt een zekere discipline en vastberadenheid, waar ik mezelf in oefen. Want beginnen heeft de belofte in zich van iets nieuws. Iets afmaken is in zekere zin enger. Want het resultaat kan zo maar tegenvallen.
Zoals in het geval van het vest. Het is te klein. Bah.

20120922-182750.jpg

Maar wat blijkt: dochterlief staat het prachtig. Dus rol ik van de ene discipline in de andere: de kunst van het loslaten. Het vest blijkt voor haar gemaakt te zijn. Al is het niet wat ik bedoeld heb te maken, ik ben toch blij met het resultaat.

20120922-182910.jpg