Verschil moet er wezen

Op de een of andere manier zit in mijn hoofd het idee dat de twee sokken van een paar er hetzelfde uit moeten zien. Wat de maat betreft is dat vooral erg handig. Maar ook het patroon is vaak het mooist als het min of meer gelijk er uit ziet.
Maar laatst ontmoette ik een vrouw die me vertelde dat ze altijd expres twee verschillende sokken breit. Gewoon, omdat ze dat leuker vindt. Ze trok spontaan haar laarzen uit om het me te laten zien. Inderdaad, twee sokken in dezelfde kleurstelling, maar met verschillende streeppatronen. Erg mooi.

Wat een verfrissende gedachte.
Verschil is geen fout, geen teken van falen, geen vervelend en onhandig verschijnsel dat zo snel mogelijk opgelost moet worden. Verschil is daarentegen iets waar je ook plezier aan kunt beleven.
Dat geldt op allerlei terreinen van het leven. Religie bijvoorbeeld. In de afgelopen twee jaar heb ik deelgenomen aan een internationaal project voor interreligieuze dialoog. Ik heb daar vooral geleerd hoe inspirerend en uitdagend het is om te spreken, te vieren, te shoppen, te koken, te eten, te dansen en te reizen met mensen die anders denken en geloven dan ik zelf. Soms schrijnt en schuurt dat, soms bevreemdt het, maar het is vooral bijzonder en leuk en goed.
Mijn leven en denken wordt er ruimer en rijker van.
Wat met religie mogelijk is, moet dan toch zeker ook met sokken kunnen. Blij zijn met verschil, ervan genieten dat het een anders is dan het ander. Afwisselen met kleur, met de plaats van een kabel of boordsteek, opeens komt er een wereld aan mogelijkheden bij.

20130126-165404.jpg

Met veelkleurig of zelfstrepend garen, is het best lastig om twee gelijke sokken te breien. Je moet bij de tweede sok goed bedenken waar je moet beginnen, en vaak kost je dat een behoorlijk stuk van de bol wol.
Bij bovenstaande sokken is het niet helemaal gelukt. Maar eigenlijk vind ik dat helemaal niet erg.
De sokken horen duidelijk tot hetzelfde paar, al zijn ze niet helemaal gelijk.
Ik heb de hielen en tenen met een dubbele draad gebreid, om ze wat steviger te maken. Daardoor is ook de kleur op die plekken veranderd.

Deze sokken gaan mee naar de dialoogweek in Beiroet waar ik volgende week naartoe ga. Om me eraan te herinneren dat verschil de wereld een stuk interessanter en veelkleuriger maakt. Beter de diversiteit vieren, dan eenheid afdwingen.

20130126-165932.jpg

Advertenties

Dubbelwandig

Werken met kleur is een van de fascinerende dingen aan het breien. Ik heb al eens geschreven over de fair isle-techniek. Hiermee kun je veelkleurig breien, terwijl je per toer toch maar twee kleuren nodig hebt. Met fair isle kun je prachtige effecten bereiken. Maar voor een sjaal of col is het niet zo geschikt, vanwege de losse draden die meelopen aan de achterkant van het werk.

Maar nu stuitte ik op de ‘ Love actually is all around-col’, uiteraard op Knitty. Inderdaad, geïnspireerd op de geweldige film. Deze col wordt helemaal dubbelwandig gebreid. En de ene kant is het perfecte spiegelbeeld van de andere kant. Wonderlijk, maar waar.

20130126-162526.jpg

20130126-162547.jpg

Hoe werkt het? Je zet om en om de steken op van de twee kleuren waarmee je werkt. Origineel is de col in rood en wit, maar dat vind ik voor mezelf niet echt mooi. Ik heb daarom, – op (dwingend) advies van dochter – gekozen voor heide-achtige tinten paars en grijs.
Je zet het dubbele aantal steken op dan dat je normaal zou gebruiken, namelijk voor beide kleuren.
Vervolgens brei je voor elke steek in je patroon 1 steek recht en 1 steek averecht.
De steek die je recht breit, komt aan de voorkant van het werk, de steek die je averecht breit komt aan de achterkant. Je neemt wel steeds beide draden mee, maar breit er maar één.

Het randpatroon van de foto brei je dus als volgt: 1paars recht, 1 grijs averecht; 1 grijs recht, 1 paars averecht (herh.). Dan zie je om en om strepen paars en grijs in tricotsteek.

Love is actually all around: de ingebreide harten verschijnen boven en onder, voor en achter. En nergens losse draadjes af te werken.
Bijkomend voordeel is dat de col heerlijk warm wordt. De dubbele laag geeft extra warmte, en de lucht ertussen isoleert nog eens extra. Dat maakt deze techniek ook geschikt voor bijvoorbeeld wanten, dat wil ik ook nog eens gaan proberen.

De wol is van Rico Design, de Fashion Nature, een mix van wol, alpaca en acryl. Helemaal niet kriebelig, wat voor een col des te fijner is, en een mooie lange looplengte. En vooral: prachtige kleuren.

20130126-164256.jpg

Groene sokken

Ik heb een hekel aan koude voeten. Dat is een van de belangrijkste redenen waarom ik sokken brei. Op onze koude stenen pastorievloer zijn lekkere wollen sokken een must.
Als ik koude voeten heb, ben ik helemaal koud, hoe hoog ik de verwarming ook opstook. En omgekeerd, met warme voeten vergeet ik soms zelfs om de verwarming aan te zetten.
Logisch, dacht ik daarom, toen ik dit breipatroon van Greenpeace ontdekte. Een patroon voor warme wollen sokken, om het milieu te sparen. Je wordt er twee keer warm van, een keer van het breien en vervolgens van het dragen. En met een natuurproduct als wol op de pennen verwerf je je als vanzelf een plekje in de milieu-hemel.
Je vindt het patroon hier: greenpeace sokken.

Het zijn sokken voor gevorderden, zegt Greenpeace. En inderdaad, het patroon is niet erg standaard. De boord en het been zijn prima te doen. Maar daarna wordt het patroon eigenzinnig.
Met grijs brei je eerst de hele voorvoet tot en met de voorkant van de teen.

20130113-191915.jpg

20130113-191922.jpg

Vervolgens wordt met groen de hiel en de zool er aan vastgebreid.
Het was voor het eerst dat ik op deze manier een sok brei. Eerst de voorkant, dan de achterkant, het is de zoveelste mogelijkheid die een nederige sok in zich draagt.

Het levert een lekker warme en bijzondere sok op.
Dus de verwarming kan weer een graadje lager. Nu nog even mijn aureool opzoeken.

20130114-094933.jpg

Geven en krijgen

Het is zaliger te geven dan te ontvangen. Dat is een mooie bijbelse wijsheid. Breien voor een ander is heel bevredigend om te doen. Een muts voor mijn schoonkind, een sjaal voor mijn dochter, sokken voor een vriendin, het wordt allemaal geleverd met ingebreide liefde.
Breien voor een ander kent een lange traditie. Toen ik predikant was in een klein Brabants dorp, ontmoette ik daar oudere vrouwen die eindeloos lapjes breiden, die verwerkt werden tot dekens voor behoeftigen in koude verre oorden. Ook sjaals en omslagdoeken breien voor het goede doel is een bekend verschijnsel.
Het is zalig te geven, dat is zeker waar.
Maar o wat is het ook geweldig om, volkomen onverwacht, iets te ontvangen. De afgelopen week stond mijn dierbare vriendin J. opeens voor mijn neus met een vest. Ik had haar er al maanden aan zien breien, had het patroon bewonderd en het garen. Nu was het vest af, en… te klein uitgevallen voor haar. Ik mocht het hebben. Er moesten alleen nog een paar knoopjes aan.

20130105-110401.jpg

Dat kon geregeld worden. Een paar prachtige knoopjes gekocht bij Wester in Barneveld.
Het is een mooi vest. En nog veel mooier: elke keer als ik het draag, voelt het als een knuffel van J.

Geven mag dan zaliger zijn, een onverwacht geschenk krijgen is als een zonnestraal op een grijze dag.

20130105-111048.jpg