Generatiekloof

Sinds ik het breien weer ter hand heb genomen, verbaas ik me over het verschil met vroeger (oma vertelt). Ik herinner me toen ik een jaar of 16 was, dat breien en haken toen ook ‘in’ was. Ik heb zelfs nog een tijdje gemacrameed. Die bezigheid was geen lang leven beschoren.
Breien heb ik geleerd ooit van mijn moeder, die zelf ook haar hand niet omdraaide voor truien, sokken, vesten en wat al niet. Ook mijn schoonmoeder heeft heel wat kilometers wol verwerkt.
Daarom bevreemdt het me dat beide vrouwen enigszins sceptisch reageren op mijn hervonden breilust. ‘Ben je nou nog steeds aan het breien?’, informeert mijn schoonmoeder wekelijks aan de telefoon. En mijn moeder wijst me er regelmatig op dat ik nu toch heus genoeg sjaals en sokken heb om de komende tien winters warm te blijven.

20121104-220641.jpg

Er is dus een verschil, tussen het breien wat zij deden toen, en nu. Ik vermoed dat het iets te maken heeft met nut. Mijn moeder en schoonmoeder beleefden wel plezier aan het breien, maar het was vooral ook nuttig. Nog weer een generatie eerder was breien gewoon werk. Ik herinner me hoe mijn oma, goed gereformeerd, de toeren die ze op zondag breide aan het einde van de dag weer uithaalde. ‘Een zondagse steek houdt geen week’, zei ze dan. Op zondag breien mocht alleen als tijdverdrijf, maar het mocht geen werk zijn.
Mijn moeder ging dit wat te ver, maar ook voor haar generatie stond nuttigheid voorop als het om breien ging. Het product stond centraal.

Hoe is dat dan nu? Als ik sokken brei, geniet ik in de eerste plaats van het proces. Ik hou van patronen lezen, kan me verheugen op het werken met een mooie streng wol, en word blij als ik een project zie groeien onder mijn handen.
Toch is het resultaat niet onbelangrijk voor me. De sok moet wel passen. Ik draag ze dagelijks en constateer tevreden dat ze mijn voeten warm houden ondanks onze koude pastorievloer.
Dat laatste kan mijn moeder wel begrijpen. Maar ze snapt niet dat ik daarvoor zulke ingewikkelde sokken nodig heb, met kabels, en kleurtjes en kantpatronen. ‘Ik breide ze altijd in boordsteek, dat gaat veel sneller’.
Daar zie ik de generatiekloof. Breien als mindful, ontspannend, inspirerend creatief proces, daar haakt mijn moeder af. Terwijl dat voor mij minstens zo belangrijk is als het uiteindelijke product dat het oplevert.
Toch denk ik dat ik haar met Sinterklaas maar een mooie gebreide muts kado doe.
Deze bijvoorbeeld.

20121104-222607.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s