Wat wordt t mooi!

20120719-225651.jpg

20120719-225659.jpg

Omdat het maar niet wil zomeren, een lekker herfstige sjaal opgezet. Met IJslandse wol, te kriebelig voor sokken, maar heerlijk voor dit patroon. Ik vind de Keltische knopen die de kabels vormen prachtig. Straks moet ik nog iets spannends doen om m goed in vorm te breien. Wordt vervolgd dus.
Je vindt dit patroon, Caireen, op knitty, via de pattern library, onder de zoekopdracht ‘wraps’.

Ik maak dus ik ben

Niet iedereen begrijpt mijn breilust. Een collega zei laatst: ‘brei jij? Dat is toch voor lager opgeleiden?’ Vreemd, maar hij meende het heel serieus. Ook krijg ik vaak opmerkingen als: Is dat niet heel moeilijk? (nee, valt erg mee); moet je er niet veel geduld voor hebben? (hangt er vanaf hoe geduldig je bent); sokken kopen gaat sneller (klopt, en dus?); ik dacht dat jij een feminist was (ja, en?)…
Ik waai hier op zich niet van om, maar het zet me wel aan het denken over wat het is dat breien voor mij zo bevredigend maakt. Toen ik van de week ook nog achter de naaimachine kroop, om gordijnen te naaien, wist ik het opeens. Het is de ambachtelijkheid, het tevreden gevoel zelf iets te kunnen maken.
De mens is een schepsel, gemaakt naar het beeld van haar Schepper. Het vermogen zelf ook scheppend, creatief, te zijn, maakt deel uit van dat imago Dei. We zijn niet alleen domweg in de wereld, toevallig of met een doel, we doen ook van alles met de wereld om ons heen.
Ik heb vaak gedacht dat ik niet erg creatief ben. Ik heb geen enkel talent voor kunstzinnigheid, ben niet poëtisch, kan niet schilderen of toneelspelen, en ben wel muzikaal, maar alleen met bladmuziek voor mijn neus. Maar dat is maar éen aspect van creativiteit. De homo ludens, de spelende mens, kan zich hierin uitleven. Mijn creativiteit is die van de homo faber, de makende, vervaardigende mens. Ik haal een enorm genoegen uit het maken van iets dat functioneert. Sokken die passen, gordijnen die goed hangen, een zelf in elkaar gezette Billy of een zelfgebakken cake. Het geeft me een autarkisch gevoel, zo van: ik kan me redden als het er op aan komt. Gelijk MacGyver of the A-team. Geef me twee paperclips en en elastiekje en ik bouw een tank.
Dat is natuurlijk helemaal niet echt zo. Ik hou van comfort om me heen, ik heb geen moestuin en ben blij dat veel dagelijkse dingen kant en klaar voorhanden zijn. Maar ik koester ook de homo faber in mij. Ik bewaar graag de kennis en kunde om dingen zelf te kunnen. Dat zei ik immers al toen ik twee was: kan ik zelf.

20120718-160118.jpg

20120718-160141.jpg

Uitdagend en vertrouwd

Jonge theologen hebben een manifest geschreven, waarin zij vragen om meer ruimte voor eigentijdse, vernieuwende taal en vormen in de kerk. Hier te lezen: manifest.
Een sympathiek pleidooi, dat ik van harte deel. Ik geloof alleen niet zo in het aanspreken van nieuwe doelgroepen. Ik ben ervan overtuigd dat mensen binnen de kerken ook gewoon mensen zijn. Hun verlangens en vragen zijn niet anders dan die van andere mensen. Als je bent opgeleid om in te gaan op de behoefte van mensen aan zingeving en saamhorigheid, moet je dat kwalitatief goed en op een relevante manier doen. Het liefst ook nog een beetje verrassend, ontspannen en met humor.
Ik heb daarom voor het komende winterseizoen een activiteit gepland om jongere en oudere vrouwen samen in gesprek te brengen over het leven. Een workshop Kerstballen Breien. Geeske van wolwinkel Trollehus verzorgt het breitechnische deel en de koffie, ik zorg voor input voor interessante, relevante en verdiepende gesprekken.
Immers, in het leven heb je allemaal zo je steken laten vallen, je onafgehechte draden en je losse eindjes.
Ik geloof in de waarde van een goed gesprek, van geconcentreerde aandacht en samen werken aan iets waar je blij van wordt. Daarbij is iedereen welkom om aan te schuiven.

20120712-120339.jpg

Brei(n)training

Toen ik mijn eerste Citroën kocht, zag ik overal om me heen auto’s van dit merk rijden. Toen ik zwanger was, vulden baby’s mijn blikveld. En nu ik brei, kom ik overal verwijzingen naar breien tegen, soms op de meest onverwachte plekken. Dat breien goed is voor de ziel, schreef ik al eerder. Nu blijkt het ook voor je verstand heilzaam en stimulerend te zijn. Tenminste, als ik Nintendo’s Dr. Kawashima mag geloven. In zijn onvolprezen spel Braintraining kreeg ik het volgende bericht op mijn scherm:

20120711-215513.jpg

20120711-215525.jpg

20120711-215532.jpg

Ongemerkt moet ik het afgelopen jaar dus al een stuk slimmer zijn geworden….

Good for the soul

Doe je niks geks, blijk je toch deel uit te maken van een trend. In Psychologie Magazine (juli/augustus 2012) las ik dat breien een geweldige stemmingsverbeteraar is. Dat wist ik zelf ook al, maar er wordt ook serieus onderzoek naar gedaan. In het prachtige Bath in Engeland geeft een fysiotherapeute, Betsan Corkhill, breitherapie aan patiënten met pijnklachten. Ze schrijft erover op haar site stitchlinks.
Naast het neurologische effect van de repeterende bewegingen, – dat serotonine op schijnt te wekken – leert breien je ook iets over het leven. Namelijk, aldus Corkhill: geduld, volharding en het besef dat fouten hersteld kunnen worden. Breien is dus goed voor de ziel.
Nu had ik al het vermoeden dat breien en theologie niet zo ver uit elkaar lagen. Dus ik zet nog maar eens een sok op.

20120710-143814.jpg