Zijn we er al?

Het is waarschijnlijk de meest gestelde vraag van kinderen in de auto: zijn we er al? Bij oma, in de Efteling, op vakantie. Ik kan het me zelf nog goed herinneren. Opa en oma woonden in Groningen, op het Hogeland, niet ver van de Waddenzee. Vanaf de Veluwe, waar wij woonden, leek dat mij als kind een dagreis ver. Al ver voor Meppel begon het vanaf de achterbank: zijn we er al? Nee, eerst komen er nog ‘ de ballen in de lucht’ , ons woord voor de hoogspanningskabels met markeringsbollen eraan, bij Staphorst, als ik mij goed herinner. En eenmaal voorbij de stad Groningen deed ik een wedstrijd met mijn zusje, wie het eerst de kerktoren van het dorp van mijn grootouders boven de velden uit zag steken.
Tegenwoordig geeft mijn TomTom aan hoeveel kilometer het nog is naar mijn eindbestemming. Gefixeerd op het getal vergeet ik soms om mij heen te kijken. Te genieten van het uitzicht, de markeringspunten in het landschap in me op te nemen, die me helpen oriënteren.
Ook als ik brei, voel ik regelmatig het ongeduld uit mijn kindertijd. Zijn we er al? Ben ik al bijna op de 38 centimeter, het punt waarop ik iets anders spannends met dit patroon mag doen? De centimeter hou ik binnen handbereik, ook als ik wel weet dat ik nog niet eens bij Meppel ben. Zijn we er al?
Vandaag daag ik mezelf uit om te zijn waar ik ben, te doen wat ik doe. Niet vooruit te hollen naar het eindpunt, maar plezier te hebben in het reizen zelf. De weg is het doel.

20120601-205213.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s