Durf ik? Ja ik durf.

Mouwen breien schrikt me af. Een project als een vest of trui vind ik te ambitieus, te groots. Maar na een winter sjaals breien, wordt het tijd voor iets groters.
Afgelopen weekend heb ik meegezongen in een musical waarin het thema: durf over je grens, belangrijk was. Wat je zingt, moet je doen, vind ik. Dus hop, 200 steken opgezet en begonnen aan een heuse grote-mensen trui. Met mouwen.
Ik had al eens drooggeoefend met een spencer (gebruikt iemand dat woord nog?). Een trui zonder mouwen zeg maar. Dat lukte. Op www.knitty.com vond ik het patroon flashy lace, en dat lijkt me te doen. Ben nu tien centimeter onderweg van onder af aan, en heb er nog lol in.
Wordt vervolgd, wanneer ik aan de mouwen toe ben.

20120527-232132.jpg

De kunst van het beginnen

Een nieuw project beginnen is een mengeling van blijde verwachting en lichte moedeloosheid. En er komt ook altijd een sprankje angst bij. Bij het lezen van het patroon krijg ik zin in een aparte steek of een bijzonder motief. Maar ook kan het me gaan duizelen als ik me met geen mogelijkheid kan voorstellen hoe iets gedaan moet worden. Het aantal op te zetten steken maakt ook uit voor hoe de mix uitvalt. Minder dan 60: makkie, doen we even. Meer dan 100: jakkes wat veel, en dat gaat ook altijd een keer mis vanwege te weinig draad.
Het lijkt een wonder dat ik überhaupt ooit ergens aan begin. Maar de uitdaging van iets nieuws, iets net moeilijker dan het vorige trekt me telkens toch over de streep. In de balans tussen comfort and challenge worden nieuwe dingen geboren.

20120521-112155.jpg

Gaten

Deze sjaal bestaat voornamelijk uit gaten. Het heeft iets tegenstrijdigs, wat mij wel bevalt. Het gebreide deel is eigenlijk alleen maar een omhulsel om de gaten beter te laten uitkomen. Het cirkelt om de leegte. Net als woorden over liefde, of over God. Die dienen ook alleen maar om aan te duiden wat zich niet in woorden laat vangen.
De techniek van deze sjaal is spannend. Steeds een klein stukje breien, en dan in het midden een steek laten vallen. Met opzet het werk uit elkaar trekken, om een nieuw verband te ontdekken.
Het lijkt verdorie het leven zelf wel.

20120520-150852.jpg

Bigger on the inside (2)

De Dr. Who-sjaal is inderdaad, zoals de TARDIS zelf, bigger on the inside. Na het breien heb ik hem geblockt (weet er het Nederlandse woord niet voor). Dat wil zeggen: natgemaakt en gestreken, om door de stoom de omkrullende randen plat te maken. Maar als resultaat is hij ook bijna twee keer zo lang geworden. Volgens mij doe ik iets niet goed. Of juist wel?
Ik heb hem plat op tafel laten drogen, met gewicht op de randen. Ja, oplettende lezer, daarvoor gebruik ik de Kirchliche Dogmatik van Karl Barth. De KD legt fijn veel gewicht in de schaal.
Afijn, deze techniek vraagt nog wat perfectionering dus.

20120520-115517.jpg

Pingu

Als ik echt heel moe ben, te moe om te breien zelfs, helpt maar een ding: kijken naar natuurfilms met pinguïns en walvissen. Zo’n sonore mannenstem, blauwe oceanen en witte ijsvlaktes en vooral pinguïns, daar kom ik helemaal van bij. Van de week vond ik, op zoek naar een kraamkadootje, een haakpatroon voor deze pingu. Samen met een vriendin in een uurtje in elkaar gezet. Een hompie, bijna jammer om weg te geven. Instant geluk.

20120519-225922.jpg

Bigger on the inside

20120519-223237.jpg

20120519-223304.jpg

Bij mij thuis zijn we fan van Dr. Who. Op www.knitty.com vond ik een geweldig patroon voor een sjaal met het thema van de TARDIS, een tijdmachine in de vorm van een police box. Het patroon, bigger on the inside, was in blauw, maar ik heb het met prachtig gemêleerd garen gebreid.
Dochterlief wilde graag een meer traditioneel patroon. Daarom voor haar een zwarte sjaal gebreid met TARDIS en tijdgaten.
Nu wachten tot september, tot het nieuwe seizoen begint.

Blij dat ik brei

Ongeveer een half jaar geleden vertelde mijn zus dat ze lid was geworden van een breiclub. Het begon meteen te kriebelen: breien, dat vond ik toch ook ooit leuk? Ergens in een la vond ik nog een koker met pennen en wat restjes wol, in geen jaren aangeraakt. Ik probeerde weer eens een lapje en de rest is geschiedenis: I’m an addict.
Op dit blog deel ik mijn successen en mislukkingen, en mijn gedachten over en tijdens het breien. Soms houdt het steek, soms raak ik de draad kwijt.
Veel plezier.