Puzzeldeken 6: af!

Hij is af! Hoera en victorie.

20130906-084703.jpg

Nadat het laatste vierkantje is gebreid, komt het laatste deel van de puzzel.
Ik heb blok 1 en 3 en blok 2 en 4 aan elkaar gezet tot twee helften. Het is daarbij zaak erop te letten dat alle lijnen naar het midden gaan wijzen. Een makkelijk geheugensteuntje is dat de effen vierkantjes in een diagonaal van linksboven naar rechtsonder moeten lopen.

Vervolgens nam ik langs de lange buitenkant zo’n 250 steken op op een lange rondbreinaald. Daarmee breide ik in marineblauw 15 toeren ribbels.

20130906-085127.jpg

20130906-085146.jpg

Idem aan de lange buitenkant van het andere deel.
Vervolgens zette ik beide helften aan elkaar.
Langs de twee overgebleven buitenranden nam ik zo’n 265 steken elk op en breide weer 15 toeren ribbels per zijkant.
Dit neemt overigens meer wol dan ik dacht. Voor de vierkantjes kwam ik makkelijk met 100 gram per kleur uit, voor de buitenkant had ik een derde bol nodig die ik zo’n beetje half op heb gebreid.

Dan nog zo’n 200 losse eindjes wegwerken en klaar is klara!

Ik ben heel erg blij met het resultaat. Een explosie van kleur.

Niddy noddy

Nummer 7 van mijn lijstje onthaast-voornemens: liever zelf maken dan kant en klaar kopen.
Dat heb ik meteen in de praktijk gebracht met een Niddy Noddy.
Een wat?
Een niddy noddy dus. Volgens mijn spinjuf de naam voor een kuifpapegaai, maar meer algemeen gebruikt voor een haspel om gesponnen wol op te winden tot een streng.

Ik had na een week nijver spinnen een mooie spoel vol garen.

20130829-160213.jpg

Om dat nu gebruiksklaar te maken moet het tot een streng worden gewonden. Daar komt de niddy noddy in beeld.
Er zijn prachtige exemplaren te koop van hout, maar die zijn ook duur. Ik vond een werkbeschrijving om er zelf een te maken. Die is hier te vinden. Dat zag er eenvoudig uit, dus toog ik naar de Gamma.

Ik kocht:
– Één pvc-buis, die ik liet zagen in een stuk van 30,5 cm en vier stukken van 11 cm;
– twee t-stukken voor diezelfde maat pvc-buis
– vier afdekdopjes voor diezelfde maat pvc-buis.

Deze knutselde ik dan in elkaar, zo dat de twee korte kanten haaks ten opzicht van elkaar aan de lange kant vast zitten. Oke, een fotootje ter verduidelijking:

20130829-160756.jpg

Omdat ik het grijs van de buis wel erg lelijk vind, heb ik het geheel omwonden met wasi-tape, had ik nog ergens liggen.

Totale kosten: €11,63.

Hoe gebruikt men zulks dan? Je knoopt het uiteinde van de draad aan een van de korte kanten. Die kant hou je links en boven, zodat de onderste korte kant naar je toe wijst. Vervolgens ga je de draad winden over de vier korte kanten volgens het schema links, achter, rechts, voor. Dit herhaal je tot je aan het einde van de draad bent.
Die knoop je vast aan je beginnetje, en met een los draadje knoop je elk van de vier strengen bij elkaar. Dan schuif je een van de afdekdopjes eraf, om de streng gemakkelijk van je niddy noddy af te kunnen halen.
Et voila, klaar is klara!

Nu weet ik meteen ook hoe lang de draad is. Deze niddy noddy meet namelijk 1,5 meter per winding. Bovenstaande spoel vol leverde 35 omwindingen, dus de draad is maar liefst 52,5 meter.

I love it when a plan comes together.

20130829-161342.jpg

Lijstje

Vanaf 1 september heb ik geen vaste baan meer. Een combinatie van persoonlijke keuze en reorganisatie op het werk.
Ik ben nog erg aan het wennen aan de gedachte. Loslaten is lastig, en levert me veel onrust op in lijf en hoofd. Ik krijg uiteraard voortdurend de vraag van mensen om me heen: en nu? Wat ga je doen? Heb je al iets anders?
Het antwoord ligt een beetje ingewikkeld. Ik ga voor een deel van mijn tijd als supervisor aan de slag. Verder liggen er een aantal schrijfklussen (veelal onbetaald) waar ik nu eindelijk aan toe hoop te komen. En ik wil over een tijdje graag weer in mijn eerste beroep, tevens eerste liefde, als gemeentepredikant, aan de slag. Maar nu nog even niet.

Wat ik vooral graag wil, is tijd hebben. Op de BBC heb ik een programma gevolgd over een predikant die zonder geld probeerde te leven. How to lead a simple life, heet het. Inspirerende, eerlijke en grappige serie. Wat me vooral is bijgebleven, is zijn ervaring van de waarde van tijd. Minder geld verdienen, betekende voor hem dat hij meer tijd kreeg, voor zichzelf, voor zijn parochianen, voor nieuwe ideeën.

Mij spreekt dat tijdsaspect aan. Het afscheid van mijn baan betekent voor mij onder meer niet meer zoveel forensen en onderweg zijn, minder haast en deadlines. (Het betekent overigens ook niet meer geïnspireerd worden door studenten en collega’s, dat zal ik missen).
Ik merk dat het mij nog moeite kost om mijn tempo aan te passen aan mijn nieuwe staat van zijn. Daarom een lijstje met goede voornemens om mijn tijdsbeleving te verlangzamen.

1. Elke middag een pot thee zetten, in plaats van even snel een koffie uit de espressomachine te jagen. En die pot dan laten trekken en niet een kopje huppethee zetten door er even snel een zakje door te slingeren.

20130828-153745.jpg

2. Lopen in het voetgangersgebied in ons dorpie, in plaats van toch ff gauw fietsen en ondertussen rondspeuren of er geen bekeurders op de loer liggen.

3. Uit het raam kijken. In de woorden van mijn favoriete songwriter Adam Duritz: If you never stared off into the distance, then your life is a shame (Mrs Potters Lullaby).

4. Het komend jaar geen snelheidsovertredingen maken. We hebben het CJIB al genoeg gesponsord voorlopig. Mindfulness op wielen: wij komen er ook.

5. Breien en spinnen gewoon omdat het kan.

6. Elke week iets opruimen. Een la, kast, de gang. Nou ja, de gang nog even niet (ik ben Hercules niet).

7. Liever dingen zelf maken dan kant en klaar kopen. Voorlopig geldt dat vooral voor voedsel, maar wie weet hoe handig ik word.

Een beetje lijstje gaat natuurlijk tot tien, maar dit vind ik al heel wat. Ben benieuwd wat het me oplevert. Ik hou me aanbevolen voor suggesties.
Nu ga ik 1 en 3 eerst maar eens in combinatie in de praktijk brengen.

20130828-155002.jpg

Spintas

Mijn eerste spinles zit erop. Ik leer iets nieuws, een ambacht dat oud is als de geschiedenis en dat omgeven is met verhalen en geheimen. Heerlijk!
Mijn man en kind vinden dat nu echt onomstotelijk is bewezen dat ik eigenlijk een heks ben en dat ik in de donkere middeleeuwen onherroepelijk het loodje zou hebben gelegd. Dat kan heel wel zo zijn, ik ziet het liever als oude wijsheid, die me op zijn minst de status van sjamaan of priesteres zou hebben bezorgd. Hoe dan ook. Het enige dat nog aan mijn geluk ontbreekt is een kat. Maar gezien mans allergie ligt dat vooralsnog buiten bereik.
Bij een nieuwe vaardigheid horen nieuwe spullen. En dus moet ik ook een tas. Ik besloot er een te breien, en dan, als we toch avontuurlijk bezig zijn, te vilten in de wasmachine. Ik had nog een restje liggen van mijn schapenwollen vest, en nog wat IJslandse wol in snoepkleurtjes.

Het patroon vond ik op Ravelry, en is supereenvoudig. Ik heb het wat aangepast.

Ongevilt ziet de tas er zo uit:

20130824-125901.jpg

20130824-125908.jpg

Je begint met de bodem: ik zette 30 steken op met pen 6 en breide 75 toeren ribbelsteek (alles recht). Vervolgens met een rondbreinaald 6 rondom steken opnemen, je hebt er al dertig, 35 aan de
zijkant links, 30 aan de onderkant, 35 aan de zijkant rechts, 130 in totaal. Dan in het rond 80 toeren recht breien.
De handvaten brei je als volgt: 25 steken r, 15 steken afkanten, 50 steken r, 15 steken afk, 25 steken r. In de volgende toer zet je voor de afgekante steken er al breiend weer evenveel nieuwe op. Brei daar boven nog zes toeren ribbelsteek en kant alles af.

Ik heb hem op 40 graden op het kortste programma van mijn wasmachine gewassen. Niet centrifugeren, dat geeft vouwen. Goed laten drogen en klaar.

20130824-130927.jpg

Dit wordt mijn spintas. De ene witte streep bovenin is mijn eerste zelfgesponnen en getwijnde draad. Die heb ik meegebreid in de tas als inspiratie voor hopelijk nog veel mooie garens en wolletjes.

20130824-131215.jpg

20130824-131234.jpg

20130824-131248.jpg

Bij nader inzien vond ik de tas toch nog te slap en te weinig gevilt. Daarom heb ik m nog een keer op het zelfde programma gewassen. Met een handdoek erin voor de wrijving. En deze keer voorzichtig gecentrifugeerd (400). Nu is de tas perfect. Een stukje gekrompen, met name in de hoogte, en je ziet de individuele steken niet meer. De kleuren lopen prachtig in elkaar over.

20130825-104118.jpg

20130825-104243.jpg

Puzzeldeken 5

Vijfenzeventig vierkantjes af!

20130820-121406.jpg

Ik ben nu klaar met de paars, rood, gele kleuren. Vanaf nu is het alleen nog maar blauwen, groen en wit. Met het garen kom ik makkelijk uit. Ik heb van de kleuren die klaar zijn elk nog zo’n 10 gram over. Die kunnen in de zak met restantjes, voor de deken in linnensteek, die ergens ligt te overwinteren, tot ik niks anders meer op de pennen heb.

20130820-121712.jpg

Blij

Ik heb het al eerder gezegd, het is zaliger te geven dan te ontvangen. En er is een grens aan de hoeveelheid sjaals en omslagdoeken die een mens zelf nodig heeft. Daarom vind ik het altijd leuk om iets in opdracht te breien.
Mijn moeder had bij mij een omslagdoek besteld. Het maakte niet zoveel uit hoe die er uit zou komen te zien, als-ie maar lekker warm was.

Ik besloot na wat zoeken een omslagdoek te breien van de nieuwste editie van Knitty, het Now in a minute-patroon.

Ik kocht 2 bollen van Jarbo raggi gemeleerde merinowol, ruimschoots genoeg en mooie kleurtjes.

Dit is het resultaat. Het moet wel even opgespannen worden om de puntjes mooi te laten vallen.

20130811-164159.jpg

Moeder was blij.

20130811-164226.jpg

20130811-164234.jpg

Door de partjes-structuur valt hij mooi om haar schouders, en de merinowol is zacht en soepel en toch warm. De kleurtjes staan haar prachtig.

Toen moesten we nog op zoek naar een speld om het helemaal af te maken. Het sieradenkistje van oma bracht uitkomst, een mooie oude broche, die op deze manier een nieuw leven krijgt.

20130811-164531.jpg

20130811-164537.jpg

Laat de herfst maar komen.

Hemd

Het hemd is af. Ruimschoots op tijd voor de midweek Sarajevo, waar het nu 36 graden is (oef).

20130809-133628.jpg

20130809-133635.jpg

Ik weet ook weer waarom ik liever sokken en sjaals brei. Kledingstukken moet je namelijk nog in elkaar zetten. Wanneer de laatste steek gebreid is, ben je er nog niet. Denk je dat je klaar bent, komt er nog een boel werk achteraan. Bij dit hemd viel het op zich mee. Twee zijnaden en twee schoudernaden, en dan de boel omhaken met een toer vasten.
Maar het meeste werk zijn de lintjes op het voorpand. De verleiding was groot om het er maar bij te laten zitten. Ik ben geen lintjestype, of ruches, of andere dingetjes. Ook ben ik niet zo’n ster met naald en draad. Maar toch ben ik blij dat ik heb doorgezet. De donkerblauwe lintjes maken het hemdje net even iets bijzonderder.
Het meest bijzondere was nog wel de reactie van manlief: ‘leuk zeg, met die lintjes’. Pardon?
Maar die positieve noot was snel weer voorbij toen hij vervolgens vroeg: komen er nog mouwen aan? Grrr… Na 21 jaar zou hij toch van mijn mouwenfobie moeten weten.

Maar al met al: het is een lollig hemd en mijn lichtblauwe katoen heeft eindelijk een goede bestemming gekregen.

In spin

Vroeg of laat zat het er aan te komen. Ik hou erg van breien met handgesponnen wol, liefst ongeverfd of met natuurlijke verfstoffen gekleurd. De ambachtelijkheid ervan spreekt me aan.
Dus onvermijdelijk zou er moment komen dat ik zelf eens achter een spinnewiel zou komen te zitten.
Ik wist het zelf niet, maar het is zo. En zie, afgelopen week was het plotseling zover.

20130809-094346.jpg

Mijn goede vriendin J. blijkt te kunnen spinnen. We kwamen een paar dagen logeren, en ze bleek net een vacht schapewol te hebben die moest worden uitgezocht, gewassen en gekaard. Er ging een wereld voor me open. Ik hou er van om iets nieuws te leren, en ik verwonder me altijd weer over het verschil tussen iets niet kunnen en het wel kunnen. Als je het kunt, is het makkelijk, en ziet het er ook makkelijk uit. Zoals J. heel rustig zit te spinnen en schijnbaar moeiteloos een mooi gelijkmatige draad produceert. Het contrast met mijn eerste miezerige pogingen en de bultige draad die dat oplevert, kan niet groter zijn. Maar dan opeens krijg je de slag te pakken en is er even een moment, hoe kort ook, dat het klopt, en dat er opeens iets uit je handen komt wat zowaar ergens op lijkt.

20130809-094521.jpg

Nu ik eenmaal iets geproefd heb van de magie van het spinnen, wil ik er meer van weten. Ik heb me dus opgegeven voor een spincursus, bij De Spinkamer. Over een paar weken begin ik. Ik popel nu al.

Wat maakt het nou zo magisch om te spinnen? Voor mij heeft dat ook te maken met de oude verhalen, over Repelsteeltje en Doornroosje, en over de schikgodinnen, met name Klotho met haar spintol.
Het maken van een draad uit wol, is het creëren van orde uit chaos. Klotho, de schikgodin uit de Griekse mythologie is volgens de mythe aanwezig bij de geboorte van een mens en spint daar de levensdraad, het begin van het leven. Elk mens heeft een eigen, unieke draad, die wordt ingeweven of gevlochten in de geschiedenis. Een mooi beeld, dat vertelt hoe iedereen een bijdrage levert aan het grotere geheel.

20130809-095600.jpg

Ik verheug me er op om het spinnen te gaan leren. En stiekem droom ik al van mijn eerste vest van zelfgesponnen wol.

Warm!

Puf, wat is het heet. Te heet om ook maar in de buurt te komen van wol. Zelfs mijn acryldeken bezorgt me al zweetdruppels als ik er alleen maar aan denk. Uit de krochten van mijn brei-la diepte ik een bol lichtblauwe katoen op. Bedoeld voor een hemdje. Maar al twee keer uitgehaald, omdat ik het goede patroon niet kon vinden.
Toch, katoen leek me fijn breien in de zomer.

In arren moede besloot ik dan maar over breien te lezen. In dit boek.

20130802-170253.jpg

Wat een leuk boek trouwens. Vol patronen met een twist, met bijzonder materiaal of een eigenwijs ontwerp. Maar ook met een simpel hemmetje voor de zomer, dat perfect lijkt voor mijn verweesde lichtblauwe bol.
Te breien op pen vijf. Dat is royaal, zo dik is het garen niet. Maar het heeft als effect dat een simpele tricotsteek opeens heel bijzonder lijkt. En het katoen krijgt er een prachtige soepele val door.
Kortom, ik ben fan.
Precies wat ik wilde: simpel.

Ik ben halverwege het voorpand, wachtend tot het wat koeler wohrdt, zodat ik de naalden weer op kan pakken. Vooral aan de achterkant is goed te zien dat er in het midden een ribbelpaneel wordt gebreid. Het is de bedoeling dat daar lint wordt opgemaasd, als een soort ruche. Ik weet nog niet of ik dat ga doen. Op zich is het ribbelpatroon al leuk.

20130802-170650.jpg

Met een beetje geluk kan hij nog mee deze zomer om te dragen in Sarajevo.

20130802-182955.jpg

Puzzeldeken 4: de mysteries van kleur

Vierkantje nummer 55 is de laatste waarin ik de kleur paars nodig heb. Ik maakte me wat zorgen of ik het zou redden met twee bollen van 50 gram per kleur. Maar gezien de hoeveelheid paars die ik nog over heb, 16 gram, zal dat wel lukken.

20130729-122321.jpg

De eerste strook van blok 3 is daarmee ook een feit.

20130729-122356.jpg

Het is boeiend om te zien wat het effect is van de verschillende combinaties. Paars-blauw is een heel ander vierkantje dan blauw-paars bijvoorbeeld.
Dat zal straks, als het derde blok af is, denk ik goed te zien zijn. Het derde blok heeft namelijk precies dezelfde kleuren en combi’s als het tweede, alleen net andersom gebreid.

Aan het einde van blok 2 kwam de kleur wit in het spel. Daar is ook iets bijzonders mee, ontdekte ik. De tint die ik had, niet spierwit, maar licht roomwit, was toch te hard. Het knalde er uit, waardoor de andere kleuren letterlijk verbleekten. Dus na vier vierkantjes besloot ik ze weer uit te halen (huil) en iets anders te proberen. Bij het Trollehus in Barneveld vond ik gelukkig een alternatief. Garen van dezelfde dikte en kwaliteit, maar net iets geliger, meer vanille van tint.
Het is de Jette, van firma Hjertegarn, kleur 159. Als je het naast elkaar ziet denk je, waar hebben we het over, maar in de deken maakt het een groot verschil.

20130729-123346.jpg

Dit scandinavische garen is bovendien superzacht. Als ik de hele deken hiermee zou breien, zou- ie nog knuffelbaarder worden dan nu al het geval is. De Bravo is namelijk wel wat stugger, al valt het me mee, voor een acrylgaren.

Afijn, nooit een saai moment dus, met dit project.

20130729-124233.jpg

20130729-124508.jpg